Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011
Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011
Γιατί θα επιβιώσει η ευρωζώνη
Γιατί θα επιβιώσει η ευρωζώνη
Martin Wolf - Financial Times
Στις 16 Δεκεμβρίου 2010, οι Ευρωπαίοι ηγέτες διακήρυξαν ότι "είναι έτοιμοι να κάνουν ό,τι απαιτείται" για να προστατεύσουν την ευρωζώνη. Τα λόγια, όμως, είναι εύκολα. Και οι σκεπτικιστές ενδεχομένως να αναρωτιούνται αν πρέπει να τους πάρουν στα σοβαρά. Σε αυτήν την περίπτωση μάλλον θα πρέπει να το κάνουν. Το πιθανότερο είναι πως η ευρωζώνη θα επιβιώσει, αν και όχι χωρίς κάποια αναταραχή.
Γι' αυτό παραθέτω τρία επιχειρήματα: πρώτον, η ευρωζώνη στηρίζεται από ισχυρή πολιτική δέσμευση, δεύτερον, τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των χωρών-μελών κινούνται προς αυτόν τον στόχο και, τρίτον, τα μέλη έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Με λίγα λόγια, η ευρωζώνη έχει και τη θέληση και τη δυνατότητα να διατηρήσει ζωντανό το νόμισμά της.
Μία ενδιαφέρουσα νέα έρευνα, με τίτλο "Η Ευρώπη θα λειτουργήσει", από τη Nomura Global Economics, υπό την εποπτεία των κ. John Llewellyn και Peter Westaway, επιχειρηματολογεί επέρ αυτής της άποψης. Υπενθυμίζει ότι η ευρωζώνη είναι το αποτέλεσμα διαδικασίας για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οποία ξεκίνησε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ακόμα και για τους σημερινούς ηγέτες, το ευρώ παραμένει θεμελιώδες έργο, παρότι οι μνήμες από τον πόλεμο μπορεί να σβήνουν. Επιπλέον, ο συλλογισμός ότι η οικονομική ενοποίηση θα δημιουργήσει ισχυρά συμφέροντα για τη διατήρησή της έχει αποδειχτεί σωστός. Επίσης, οι επιπτώσεις από έστω και μερική διάσπαση της ευρωζώνης είναι άγνωστες και προκαλούν φόβο. Μόνο σε ακραίες συνθήκες θα εξέταζαν αυτό το ενδεχόμενο οι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Κατά συνέπεια, αν και αρκετοί Γερμανοί έχουν εκνευριστεί από την άτσαλη συμπεριφορά ορισμένων εταίρων τους, η ελίτ της χώρας εξακολουθεί να αναγνωρίζει αφενός τους κινδύνους της απομόνωσης και αφετέρου τα πλεονεκτήματα της σταθερότητας που έχει φέρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα για τη Γερμανία ως προς τις σχέσεις με τα ευρωπαϊκά γειτονικά κράτη.
Παρομοίως, οι ηγέτες των χωρών που αντιμετωπίζουν τώρα προβλήματα φοβούνται τις επιπτώσεις που συνεπάγεται πιθανή έξοδός τους από την ευρωζώνη. Η Γερμανία θα αποφάσιζε έξοδο μόνο εάν έκρινε ότι η ζώνη του ευρώ δεν είναι συμβατή με τη νομισματική σταθερότητα. Οι περιφερειακές χώρες θα αποφάσιζαν την έξοδο εάν κατέληγαν ότι η ευρωζώνη δεν είναι συμβατή με την ευημερία. Καμία από τις δύο πλευρές, όμως, δεν βρίσκεται σε τέτοια απόφαση, προς το παρόν. Οι αναδιαρθρώσεις κρατικών χρεών είναι εξαιρετικά πιθανές, αλλά όχι και το ενδεχόμενο διάσπασης της ευρωζώνης.
Παραδόξως, η τραγωδία της ευρωζώνης είναι ότι λειτούργησε πολύ καλά. Η σύγκλιση των αντιλαμβανόμενων κινδύνων πυροδότησε επιτάχυνση στη σύγκλιση των εισοδημάτων. Υπό το κλίμα της ευφορίας εκείνης της εποχής, οι απρόσεκτοι πιστωτές έδωσαν στους δανειζομένους ουσιαστικά το σκοινί με το οποίο θα μπορούσαν στη συνέχεια να κρεμαστούν όσον αφορά είτε στις ανεύθυνες κυβερνήσεις (όπως είναι η περίπτωση της Ελλάδας) είτε στον απρόσεκτο ιδιωτικό τομέα (όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία). Το αποτέλεσμα είναι τα δυσθεώρητα χρέη.
Τελικά, επανήλθε η λογική ακόμη και για τους πλέον κοντόφθαλμους πιστωτές. Όταν όμως οι ιδιώτες πιστωτές σφίγγουν τα λουριά, τότε το ιδιωτικό χρέος μετατρέπεται σε δημόσιο γιατί οι κυβερνήσεις προσπαθούν να διασώσουν το χρηματοοικονομικό σύστημα και να διατηρήσουν τις δραστηριότητες στις καταρρέουσες οικονομίες τους. Ακόμα και χώρες με υγιή δημοσιονομική εικόνα, όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν τέτοιες δυσκολίες. Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος προβλέπεται ότι θα εκτιναχτεί από το 25% στο 125% του ΑΕΠ την περίοδο 2007 - 2013 και το ένα τρίτο αυτής της ανόδου αποδίδεται στη στήριξη των τραπεζών.
Τα καλά νέα είναι πως οι αγορές αναγνωρίζουν αυτό το λάθος. Τα άσχημα είναι πως η αντίδρασή τους είναι υπερβολική. Το αποτέλεσμα είναι ένα πρόβλημα υπέρογκου δανεισμού, το οποίο προβληματίζει τις συγκεκριμένες χώρες και προκαλεί πονοκέφαλο στην ευρωζώνη. Όπως σημειώνει και η έκθεση της Nomura, η διαχειρισιμότητα του δημοσίου χρέους εξαρτάται μόνο από τρεις παράγοντες: το πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα (προ τόκων), τη χιονοστιβάδα, δηλαδή τη σχέση ανάμεσα στο επιτόκιο και στις προβλέψεις ανάπτυξης και τον αντίκτυπο στο κρατικό χρέος από άλλες μεταρρυθμίσεις - όπως η ανάγκη να στηριχτούν οι τράπεζες ή ο αποπληθωρισμός χρέους (η εκτίναξη του δανειακού βάρους λόγω της μείωσης των εγχώριων τιμών ή των συναλλαγματικών ισοτιμιών, όταν το χρέος έχει ονομαστική αξία σε ξένο νόμισμα). Σε κάθε κρίση και οι τρεις αυτοί παράγοντες επιδεινώνονται σε μεγάλο βαθμό.
Ιδιαίτερα σημαντική ως προς τις προοπτικές ανάπτυξης είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας για τις υπερχρεωμένες χώρες κατά τη διάρκεια της περιόδου σύγκλισης. Το κόστος ανά μονάδα εργασίας, συγκριτικά με τη Γερμανία, αυξήθηκε κατά 31% στην Ιρλανδία, σε ποσοστό 27% στην Ελλάδα και στην Ισπανία και κατά 24% στην Πορτογαλία. Οι χώρες αυτές έχουν πλέον δύσκολο δρόμο για να ανακτήσουν αυτήν την ανταγωνιστικότητα.
Η έκθεση παρουσιάζει επίσης ορισμένα ανησυχητικά στοιχεία ως προς το μέγεθος του δημοσιονομικού έργου, που καλούνται να υλοποιήσουν οι χώρες οι οποίες βρίσκονται στο επίκεντρο. Ας υποθέσουμε, επί παραδείγματι, ότι στόχος είναι να επιτευχθεί λόγος δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ στο 60% -που είναι και ο κανόνας της Συνθήκης του Μάαστριχτ- μέχρι το 2030. Ας υποθέσουμε επίσης πως το επιτόκιο είναι μόλις 1% υψηλότερο από τον ρυθμό ανάπτυξης του ονομαστικού ΑΕΠ. Σε αυτό το υποθετικό σενάριο, τότε η απαιτούμενη σύσφιγξη του δομικού πρωτογενούς δημοσιονομικού ελλείμματος την περίοδο 2009 - 2020 είναι 16% - 18% για την Ελλάδα, 14% - 16% για την Ιρλανδία, 10% - 12% για την Ισπανία και 8% - 10% για την Πορτογαλία.
Αυτή η πρόκληση είναι δυσθεώρητη. Εκτιμώ πως είναι δύσκολο να αποφευχθεί αναδιάρθρωση του χρέους. Θεωρώ πως είναι ασυγχώρητο ότι η τελευταία ιρλανδική κυβέρνηση παρείχε τόσο εύκολα στήριξη στον τραπεζικό δανεισμό και η Ε.Ε. στήριξε αυτήν την απόφαση. Είναι λάθος να καταστρέφει ένα κράτος την ικανότητά του να δανείζεται για να στηρίζει τους πιστωτές των τραπεζών του. Δεν καθιστά την κατάσταση καλύτερη, αλλά χειρότερη, γιατί στόχος είναι η στήριξη χρηματοοικονομικών οργανισμών σε άλλες χώρες.
Ακόμα και υπό αυτό το πρίσμα, η αναδιάρθρωση κρατικών χρεών δεν αποτελεί θανάσιμο αδίκημα για την ευρωζώνη. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία αντιστοιχούν μόλις στο 6% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Ακόμα και η Ισπανία αντιστοιχεί μόλις στο 11%. Επιπλέον, συνολικά το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη ανέρχεται στο 84% του ΑΕΠ, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι στο 6%. Και τα δύο αυτά ποσοστά είναι καλύτερα από εκείνα που παρουσιάζει η αμερικανική οικονομία.
Η ευρωζώνη πρέπει λοιπόν να πετύχει τρεις στόχους: να σταματήσει τον τραπεζικό και δημοσιονομικό πανικό, να στηρίξει τις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα και να δημιουργήσει ένα καθεστώς το οποίο θα έχει τη δυνατότητα να αποτρέπει τη δημιουργία τέτοιων κρίσεων στο μέλλον. Η ευρωζώνη έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: η ευφορία της σύγκλισης έχει λήξει. Όμως, είναι αντιμέτωπη και με ένα μεγάλο εμπόδιο: ορισμένα μέλη έχουν τεράστιες δυσκολίες.
Martin Wolf - Financial Times
Στις 16 Δεκεμβρίου 2010, οι Ευρωπαίοι ηγέτες διακήρυξαν ότι "είναι έτοιμοι να κάνουν ό,τι απαιτείται" για να προστατεύσουν την ευρωζώνη. Τα λόγια, όμως, είναι εύκολα. Και οι σκεπτικιστές ενδεχομένως να αναρωτιούνται αν πρέπει να τους πάρουν στα σοβαρά. Σε αυτήν την περίπτωση μάλλον θα πρέπει να το κάνουν. Το πιθανότερο είναι πως η ευρωζώνη θα επιβιώσει, αν και όχι χωρίς κάποια αναταραχή.
Γι' αυτό παραθέτω τρία επιχειρήματα: πρώτον, η ευρωζώνη στηρίζεται από ισχυρή πολιτική δέσμευση, δεύτερον, τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των χωρών-μελών κινούνται προς αυτόν τον στόχο και, τρίτον, τα μέλη έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Με λίγα λόγια, η ευρωζώνη έχει και τη θέληση και τη δυνατότητα να διατηρήσει ζωντανό το νόμισμά της.
Μία ενδιαφέρουσα νέα έρευνα, με τίτλο "Η Ευρώπη θα λειτουργήσει", από τη Nomura Global Economics, υπό την εποπτεία των κ. John Llewellyn και Peter Westaway, επιχειρηματολογεί επέρ αυτής της άποψης. Υπενθυμίζει ότι η ευρωζώνη είναι το αποτέλεσμα διαδικασίας για ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οποία ξεκίνησε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ακόμα και για τους σημερινούς ηγέτες, το ευρώ παραμένει θεμελιώδες έργο, παρότι οι μνήμες από τον πόλεμο μπορεί να σβήνουν. Επιπλέον, ο συλλογισμός ότι η οικονομική ενοποίηση θα δημιουργήσει ισχυρά συμφέροντα για τη διατήρησή της έχει αποδειχτεί σωστός. Επίσης, οι επιπτώσεις από έστω και μερική διάσπαση της ευρωζώνης είναι άγνωστες και προκαλούν φόβο. Μόνο σε ακραίες συνθήκες θα εξέταζαν αυτό το ενδεχόμενο οι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Κατά συνέπεια, αν και αρκετοί Γερμανοί έχουν εκνευριστεί από την άτσαλη συμπεριφορά ορισμένων εταίρων τους, η ελίτ της χώρας εξακολουθεί να αναγνωρίζει αφενός τους κινδύνους της απομόνωσης και αφετέρου τα πλεονεκτήματα της σταθερότητας που έχει φέρει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα για τη Γερμανία ως προς τις σχέσεις με τα ευρωπαϊκά γειτονικά κράτη.
Παρομοίως, οι ηγέτες των χωρών που αντιμετωπίζουν τώρα προβλήματα φοβούνται τις επιπτώσεις που συνεπάγεται πιθανή έξοδός τους από την ευρωζώνη. Η Γερμανία θα αποφάσιζε έξοδο μόνο εάν έκρινε ότι η ζώνη του ευρώ δεν είναι συμβατή με τη νομισματική σταθερότητα. Οι περιφερειακές χώρες θα αποφάσιζαν την έξοδο εάν κατέληγαν ότι η ευρωζώνη δεν είναι συμβατή με την ευημερία. Καμία από τις δύο πλευρές, όμως, δεν βρίσκεται σε τέτοια απόφαση, προς το παρόν. Οι αναδιαρθρώσεις κρατικών χρεών είναι εξαιρετικά πιθανές, αλλά όχι και το ενδεχόμενο διάσπασης της ευρωζώνης.
Παραδόξως, η τραγωδία της ευρωζώνης είναι ότι λειτούργησε πολύ καλά. Η σύγκλιση των αντιλαμβανόμενων κινδύνων πυροδότησε επιτάχυνση στη σύγκλιση των εισοδημάτων. Υπό το κλίμα της ευφορίας εκείνης της εποχής, οι απρόσεκτοι πιστωτές έδωσαν στους δανειζομένους ουσιαστικά το σκοινί με το οποίο θα μπορούσαν στη συνέχεια να κρεμαστούν όσον αφορά είτε στις ανεύθυνες κυβερνήσεις (όπως είναι η περίπτωση της Ελλάδας) είτε στον απρόσεκτο ιδιωτικό τομέα (όπως στην Ιρλανδία και στην Ισπανία). Το αποτέλεσμα είναι τα δυσθεώρητα χρέη.
Τελικά, επανήλθε η λογική ακόμη και για τους πλέον κοντόφθαλμους πιστωτές. Όταν όμως οι ιδιώτες πιστωτές σφίγγουν τα λουριά, τότε το ιδιωτικό χρέος μετατρέπεται σε δημόσιο γιατί οι κυβερνήσεις προσπαθούν να διασώσουν το χρηματοοικονομικό σύστημα και να διατηρήσουν τις δραστηριότητες στις καταρρέουσες οικονομίες τους. Ακόμα και χώρες με υγιή δημοσιονομική εικόνα, όπως η Ιρλανδία και η Ισπανία, βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν τέτοιες δυσκολίες. Το ιρλανδικό δημόσιο χρέος προβλέπεται ότι θα εκτιναχτεί από το 25% στο 125% του ΑΕΠ την περίοδο 2007 - 2013 και το ένα τρίτο αυτής της ανόδου αποδίδεται στη στήριξη των τραπεζών.
Τα καλά νέα είναι πως οι αγορές αναγνωρίζουν αυτό το λάθος. Τα άσχημα είναι πως η αντίδρασή τους είναι υπερβολική. Το αποτέλεσμα είναι ένα πρόβλημα υπέρογκου δανεισμού, το οποίο προβληματίζει τις συγκεκριμένες χώρες και προκαλεί πονοκέφαλο στην ευρωζώνη. Όπως σημειώνει και η έκθεση της Nomura, η διαχειρισιμότητα του δημοσίου χρέους εξαρτάται μόνο από τρεις παράγοντες: το πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα (προ τόκων), τη χιονοστιβάδα, δηλαδή τη σχέση ανάμεσα στο επιτόκιο και στις προβλέψεις ανάπτυξης και τον αντίκτυπο στο κρατικό χρέος από άλλες μεταρρυθμίσεις - όπως η ανάγκη να στηριχτούν οι τράπεζες ή ο αποπληθωρισμός χρέους (η εκτίναξη του δανειακού βάρους λόγω της μείωσης των εγχώριων τιμών ή των συναλλαγματικών ισοτιμιών, όταν το χρέος έχει ονομαστική αξία σε ξένο νόμισμα). Σε κάθε κρίση και οι τρεις αυτοί παράγοντες επιδεινώνονται σε μεγάλο βαθμό.
Ιδιαίτερα σημαντική ως προς τις προοπτικές ανάπτυξης είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας για τις υπερχρεωμένες χώρες κατά τη διάρκεια της περιόδου σύγκλισης. Το κόστος ανά μονάδα εργασίας, συγκριτικά με τη Γερμανία, αυξήθηκε κατά 31% στην Ιρλανδία, σε ποσοστό 27% στην Ελλάδα και στην Ισπανία και κατά 24% στην Πορτογαλία. Οι χώρες αυτές έχουν πλέον δύσκολο δρόμο για να ανακτήσουν αυτήν την ανταγωνιστικότητα.
Η έκθεση παρουσιάζει επίσης ορισμένα ανησυχητικά στοιχεία ως προς το μέγεθος του δημοσιονομικού έργου, που καλούνται να υλοποιήσουν οι χώρες οι οποίες βρίσκονται στο επίκεντρο. Ας υποθέσουμε, επί παραδείγματι, ότι στόχος είναι να επιτευχθεί λόγος δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ στο 60% -που είναι και ο κανόνας της Συνθήκης του Μάαστριχτ- μέχρι το 2030. Ας υποθέσουμε επίσης πως το επιτόκιο είναι μόλις 1% υψηλότερο από τον ρυθμό ανάπτυξης του ονομαστικού ΑΕΠ. Σε αυτό το υποθετικό σενάριο, τότε η απαιτούμενη σύσφιγξη του δομικού πρωτογενούς δημοσιονομικού ελλείμματος την περίοδο 2009 - 2020 είναι 16% - 18% για την Ελλάδα, 14% - 16% για την Ιρλανδία, 10% - 12% για την Ισπανία και 8% - 10% για την Πορτογαλία.
Αυτή η πρόκληση είναι δυσθεώρητη. Εκτιμώ πως είναι δύσκολο να αποφευχθεί αναδιάρθρωση του χρέους. Θεωρώ πως είναι ασυγχώρητο ότι η τελευταία ιρλανδική κυβέρνηση παρείχε τόσο εύκολα στήριξη στον τραπεζικό δανεισμό και η Ε.Ε. στήριξε αυτήν την απόφαση. Είναι λάθος να καταστρέφει ένα κράτος την ικανότητά του να δανείζεται για να στηρίζει τους πιστωτές των τραπεζών του. Δεν καθιστά την κατάσταση καλύτερη, αλλά χειρότερη, γιατί στόχος είναι η στήριξη χρηματοοικονομικών οργανισμών σε άλλες χώρες.
Ακόμα και υπό αυτό το πρίσμα, η αναδιάρθρωση κρατικών χρεών δεν αποτελεί θανάσιμο αδίκημα για την ευρωζώνη. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία αντιστοιχούν μόλις στο 6% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Ακόμα και η Ισπανία αντιστοιχεί μόλις στο 11%. Επιπλέον, συνολικά το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη ανέρχεται στο 84% του ΑΕΠ, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα είναι στο 6%. Και τα δύο αυτά ποσοστά είναι καλύτερα από εκείνα που παρουσιάζει η αμερικανική οικονομία.
Η ευρωζώνη πρέπει λοιπόν να πετύχει τρεις στόχους: να σταματήσει τον τραπεζικό και δημοσιονομικό πανικό, να στηρίξει τις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα και να δημιουργήσει ένα καθεστώς το οποίο θα έχει τη δυνατότητα να αποτρέπει τη δημιουργία τέτοιων κρίσεων στο μέλλον. Η ευρωζώνη έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: η ευφορία της σύγκλισης έχει λήξει. Όμως, είναι αντιμέτωπη και με ένα μεγάλο εμπόδιο: ορισμένα μέλη έχουν τεράστιες δυσκολίες.
Κυριακή 6 Μαρτίου 2011
Η πορεία του Ελληνικού κράτους , η αξιοπιστία του, οι προοπτικές του , η πορεία της Ελληνικής Οικονομίας , όπως απεικονίζονται μέσα από το 10ετές Ομόλογο.
10ετές ομόλογο του Ελληνικού Δημοσίου με λήξη το 2020 (διάγραμμα των τελευταίων 12 μηνών). Η τιμή του βρίσκεται στο 68,32. Τα ομόλογα αυτά, όταν εκδίδονται έχουν τιμή 100. Κατά μία ερμηνεία όσο χαμηλότερα βρίσκεται η τιμή ενός ομολόγου τόσο μεγαλύτερη απόδοση προσφέρει το ομόλογο αυτό, αλλά και τόσο επιδεινώνεται η φερεγγυότητα, η αξιοπιστία και οι προοπτικές του εκδότη του (στην συγκεκριμένη περίπτωση του Ελληνικού Δημοσίου).
Το ομόλογο αυτό (με κωδικό ISIN GR0124032666) εάν διακρατηθεί μέχρι την λήξη του και όλα εξελιχθούν ομαλά, θα προσφέρει στο κάτοχό του ετησιοποιημένη απόδοση (δηλαδή απόδοση για κάθε χρόνο που θα το κατέχει μέχρι το 2020) της τάξεως του 12,10% ετησίως (εξαιρετική απόδοση , εφόσον όμως αποδειχθεί ότι ο κίνδυνός του, τελικά ήταν μηδενικός). Το ετήσιο κουπόνι του ομολόγου είναι 6,25%.
Δηλαδή θα επενδύσετε σήμερα 68,32 ευρώ και κάθε χρόνο θα λαμβάνετε από το κουπόνι 6,25 ευρώ. Κατά την λήξη του ομολόγου το 2020 δεν θα εισπράξετε πίσω μόνον το ποσό που επενδύσατε σήμερα, δηλαδή 68,32 ευρώ , αλλά τελικώς θα εισπράξετε 100 ευρώ.
Συνοπτικά λοιπόν εάν επενδύσετε σήμερα 68,32 ευρώ θα εισπράξετε μέχρι το 2020 τα παρακάτω ποσά: 6,25 ευρώ μείον τον φόρο 10% = 5,625 κάθε χρόνο επί 10 χρόνια δηλαδή 56,25 ευρώ. Πέραν λοιπόν του ποσού αυτού θα πάρετε πίσω (εφόσον το Ελληνικό Δημόσιο συνεχίσει να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του) και το ποσό των 100 ευρώ Δηλαδή συνολικά καθαρά θα εισπράξετε για τα 10 χρόνια 156,25 ευρώ από μία σημερινή επένδυση - κατάθεση σήμερα , ύψους 68,32 ευρώ.
Από το διάγραμμα του ομολόγου μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα και για την φερεγγυότητα και τις προοπτικές του Ελληνικού Δημοσίου. Οσο υψηλότερα κινείται η τιμή του ομολόγου τόσο βελτιώνονται τα επίπεδα αξιοπιστίας και οι προοπτικές του Ελληνικού Κράτους, τόσο όμως θα μειώνεται η ελκυστικότητα και το ρίσκο, της επένδυσης, σε ένα τέτοιο ομόλογο, για κάποιον που σκέφτεται να επενδύσει στο ομόλογο αυτό. Οσο χαμηλότερα κινείται η τιμή του ομολόγου, τόσο περισσότερο δυσοίωνες είναι οι προοπτικές της οικονομίας και των λοιπών παραμέτρων της Ελλάδας, τόσο όμως θα αυξάνεται η ελκυστικότητα και το ρίσκο, της επένδυσης, σε ένα τέτοιο ομόλογο, για κάποιον που σκέφτεται να επενδύσει στο ομόλογο αυτό.
Το δίλημμα του Jean Claude Trichet
Mohamed El-Erian -- "Financial Times"
Όταν ο Jean Claude Trichet, ο ταλαντούχος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ανέφερε την φράση «ισχυρή επαγρύπνηση» οι διεθνείς αγορές άμεσα ώθησαν τα ευρωπαϊκά επιτόκια σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα, ενώ ενισχύθηκε και το ευρώ. Αυτή η εύλογη αντίδραση στις προοπτικές μίας αύξησης επιτοκίων επισημαίνει το δίλημμα της πολιτικής που αντιμετωπίζει τόσο η ΕΚΤ, όπως και άλλες κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο.
Το σχόλιο του κ. Trichet οφείλεται σε μεγάλο βαθμό από την πολύμηνη ανοδική πορεία που καταγράφεται στις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων (που, στην περίπτωση του πετρελαίου, έχει ενταθεί τις τελευταίες εβδομάδες από την αναταραχή στην Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική)
Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του αντιμετωπίζουν την βεβαιότητα του υψηλότερου ονομαστικού πληθωρισμού ενώ επίσης, δεδομένης της πρόσφατης ενίσχυσης της παγκόσμιας οικονομίας, και ο δομικός πληθωρισμός ενδέχεται να ενισχυθεί ταχύτατα καθώς οι εταιρείες εξετάζουν να μεταβιβάσουν τον αντίκτυπο του υψηλότερου κόστους παραγωγής.
Όλα αυτά είναι σύμφωνα με το βασικό μέλημα της ΕΚΤ για την συγκράτηση των πληθωριστικών πιέσεων, διατηρώντας την σταθερότητα για τις ευρωπαϊκές τράπεζες και στηρίζοντας τις οικονομίες της περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία). Κατά την διαδικασία, η ΕΚΤ μοιάζει από πολλές απόψεις με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τις οποίας οι αποφάσεις ακολουθούν μη συμβατή στάση πολιτικής και έχουν επιφέρει πλεονεκτήματα, αλλά και ακούσιες επιπτώσεις τόσο εγχωρίως όσο και στο εξωτερικό.
Μέχρι τώρα ελάχιστες κεντρικές τράπεζες έχουν προβεί σε σαφείς συμβιβασμούς ανάμεσα στους πολλαπλούς στόχους που αναγκάζονται να ακολουθήσουν. Εκείνες που το έχουν πράξει, όπως στην περίπτωση της Βραζιλίας και της Κίνας, κατάφεραν να προχωρήσουν σε σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής αλλά σε ένα περιβάλλον στήριξης από την ισχυρή οικονομική ανάπτυξη και την σχετική χρηματοοικονομική σταθερότητα. Όλα αυτά όμως, αλλάζουν πλέον ραγδαία.
Τα σχόλια του κ. Trichet υποδεικνύουν ότι η ΕΚΤ αντιμετωπίζει πλέον πολύ δυσκολότερους συμβιβασμούς, ενώ τα όσα διακυβεύονται είναι πολύ σημαντικά. Θα πρέπει η ΕΚΤ να αυξήσει τα επιόκια ώστε να αντιμετωπίσει τις πιθανές ενισχυμένες πληθωριστικές πιέσεις ή θα πρέπει να διατηρήσει χαλαρή νομισματική πολιτική ώστε να στηρίξει την αγωνιζόμενη οικονομία της ευρωζώνης;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Η αξιοπιστία της ευρωτράπεζας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητά της να πετύχει χαμηλό και σταθερό πληθωρισμό. Αυτό το δεδομένο, σε συνδυασμό με την οικονομική ισχύ της Γερμανίας, οδηγεί στο συμπέρασμα έγκαιρης αύξησης των επιτοκίων.
Παρόλα αυτά, μία τέτοια πολιτική – και οι πιθανές αντιδράσεις των αγορών όπως τις παρατηρούμε στις μέρες μας στην προοπτική των υψηλότερων επιτοκίων και των συναλλαγματικών ανατιμήσεων – αδιαμφισβήτητα θα επιδεινώσουν την κατάσταση για τις οικονομίες της περιφέρειας που ακόμη δεν έχουν αντιμετωπίσει τις μεγάλες δανειακές υποχρεώσεις που εκκρεμούν και σχετίζονται με την αποτυχία στο να επιτευχθεί ισχυρή οικονομική ανάπτυξη.
Πολλοί άνθρωποι θα παρακολουθούν στενά την ΕΚΤ. Το ίδιο θα πράξουν και οι άλλες κεντρικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν παρόμοιο δίλημμα πολιτικής.
Το καλοκαίρι του 2007, η ΕΚΤ αντέδρασε στις υψηλότερες τιμές εμπορευμάτων αυξάνοντας τα επιτόκια. Θα δελεαστεί να πράξει ξανά το ίδιο σε μερικές εβδομάδες. Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα συνοδεύεται από μία πιο αποτελεσματική προσέγγιση της ΕΕ στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της περιφέρειας και στην πιο επιθετική αναδιάρθρωση των κεφαλαίων των τραπεζών της περιοχής.
Όταν ο Jean Claude Trichet, ο ταλαντούχος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ανέφερε την φράση «ισχυρή επαγρύπνηση» οι διεθνείς αγορές άμεσα ώθησαν τα ευρωπαϊκά επιτόκια σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα, ενώ ενισχύθηκε και το ευρώ. Αυτή η εύλογη αντίδραση στις προοπτικές μίας αύξησης επιτοκίων επισημαίνει το δίλημμα της πολιτικής που αντιμετωπίζει τόσο η ΕΚΤ, όπως και άλλες κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο.
Το σχόλιο του κ. Trichet οφείλεται σε μεγάλο βαθμό από την πολύμηνη ανοδική πορεία που καταγράφεται στις τιμές της ενέργειας και των τροφίμων (που, στην περίπτωση του πετρελαίου, έχει ενταθεί τις τελευταίες εβδομάδες από την αναταραχή στην Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική)
Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του αντιμετωπίζουν την βεβαιότητα του υψηλότερου ονομαστικού πληθωρισμού ενώ επίσης, δεδομένης της πρόσφατης ενίσχυσης της παγκόσμιας οικονομίας, και ο δομικός πληθωρισμός ενδέχεται να ενισχυθεί ταχύτατα καθώς οι εταιρείες εξετάζουν να μεταβιβάσουν τον αντίκτυπο του υψηλότερου κόστους παραγωγής.
Όλα αυτά είναι σύμφωνα με το βασικό μέλημα της ΕΚΤ για την συγκράτηση των πληθωριστικών πιέσεων, διατηρώντας την σταθερότητα για τις ευρωπαϊκές τράπεζες και στηρίζοντας τις οικονομίες της περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία). Κατά την διαδικασία, η ΕΚΤ μοιάζει από πολλές απόψεις με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τις οποίας οι αποφάσεις ακολουθούν μη συμβατή στάση πολιτικής και έχουν επιφέρει πλεονεκτήματα, αλλά και ακούσιες επιπτώσεις τόσο εγχωρίως όσο και στο εξωτερικό.
Μέχρι τώρα ελάχιστες κεντρικές τράπεζες έχουν προβεί σε σαφείς συμβιβασμούς ανάμεσα στους πολλαπλούς στόχους που αναγκάζονται να ακολουθήσουν. Εκείνες που το έχουν πράξει, όπως στην περίπτωση της Βραζιλίας και της Κίνας, κατάφεραν να προχωρήσουν σε σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής αλλά σε ένα περιβάλλον στήριξης από την ισχυρή οικονομική ανάπτυξη και την σχετική χρηματοοικονομική σταθερότητα. Όλα αυτά όμως, αλλάζουν πλέον ραγδαία.
Τα σχόλια του κ. Trichet υποδεικνύουν ότι η ΕΚΤ αντιμετωπίζει πλέον πολύ δυσκολότερους συμβιβασμούς, ενώ τα όσα διακυβεύονται είναι πολύ σημαντικά. Θα πρέπει η ΕΚΤ να αυξήσει τα επιόκια ώστε να αντιμετωπίσει τις πιθανές ενισχυμένες πληθωριστικές πιέσεις ή θα πρέπει να διατηρήσει χαλαρή νομισματική πολιτική ώστε να στηρίξει την αγωνιζόμενη οικονομία της ευρωζώνης;
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Η αξιοπιστία της ευρωτράπεζας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητά της να πετύχει χαμηλό και σταθερό πληθωρισμό. Αυτό το δεδομένο, σε συνδυασμό με την οικονομική ισχύ της Γερμανίας, οδηγεί στο συμπέρασμα έγκαιρης αύξησης των επιτοκίων.
Παρόλα αυτά, μία τέτοια πολιτική – και οι πιθανές αντιδράσεις των αγορών όπως τις παρατηρούμε στις μέρες μας στην προοπτική των υψηλότερων επιτοκίων και των συναλλαγματικών ανατιμήσεων – αδιαμφισβήτητα θα επιδεινώσουν την κατάσταση για τις οικονομίες της περιφέρειας που ακόμη δεν έχουν αντιμετωπίσει τις μεγάλες δανειακές υποχρεώσεις που εκκρεμούν και σχετίζονται με την αποτυχία στο να επιτευχθεί ισχυρή οικονομική ανάπτυξη.
Πολλοί άνθρωποι θα παρακολουθούν στενά την ΕΚΤ. Το ίδιο θα πράξουν και οι άλλες κεντρικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν παρόμοιο δίλημμα πολιτικής.
Το καλοκαίρι του 2007, η ΕΚΤ αντέδρασε στις υψηλότερες τιμές εμπορευμάτων αυξάνοντας τα επιτόκια. Θα δελεαστεί να πράξει ξανά το ίδιο σε μερικές εβδομάδες. Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα συνοδεύεται από μία πιο αποτελεσματική προσέγγιση της ΕΕ στην αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της περιφέρειας και στην πιο επιθετική αναδιάρθρωση των κεφαλαίων των τραπεζών της περιοχής.
"Να το ξανασκεφτεί η Alpha πριν διώξει την ETE"
Του Paul Betts - senior correspondent των "Financial Times"
Aν πιστέψουμε τον Mario Draghi, φαβορί για τη διαδοχή του Jean-Claude Trichet στη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τον επόμενο χρόνο, τα προβλήματα του ευρωπαϊκού τραπεζικού κλάδου δεν έχουν, σε καμία περίπτωση, τελειώσει.
Σε πρόσφατη ομιλία του σε συνέδριο στην πατρίδα του την Ιταλία, ξέφυγε από το προκαθορισμένο κείμενο και προέτρεψε τις ιταλικές τράπεζες να σπεύσουν να αυξήσουν τα επίπεδα των κεφαλαίων τους -κάλλιο γρηγορότερα παρά αργότερα.
Αν ο κ. Draghi πιστεύει ότι οι ιταλικές τράπεζες -που γενικώς πέρασαν καλά την κρίση- χρειάζονται τόνωση, ποιος ξέρει πόσο από τον ύπνο του κλέβουν οι ανησυχίες για άλλες χώρες, των οποίων σύντομα θα έχει την ευθύνη.
Η Ελλάδα, για παράδειγμα.
Αν και οι τράπεζες της χώρας δεν θεωρήθηκαν υπεύθυνες για την οικονομική αιματοχυσία της, η κρίση τις έχει καταστήσει εξαρτημένες από την καθημερινή χρηματοδότηση της ΕΚΤ. Από κάποιες άλλες απόψεις, όμως, ο κ. Draghi ίσως κοιτάζει με θαυμασμό τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν την κρίση.
Όπως, ας πούμε, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, ο μεγαλύτερος οίκος της χώρας.
Απτόητη από την απογοήτευση που χαρακτηρίζει οτιδήποτε άλλο ελληνικό, η Εθνική συγκέντρωσε περίπου 3 δισ. ευρώ τους τελευταίους 18 μήνες, για να αυξήσει τον συντελεστή κεφαλαιακής επάρκειας core tier-one πάνω από το 13%. Στη συνέχεια, ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει εισαγωγή της τουρκικής θυγατρικής της Finansbank για να αντλήσει κεφάλαια.
Διαλύοντας και την τελευταία αμφιβολία για την ισχύ της, πριν από 10 ημέρες παρουσίασε μια "φιλική" πρόταση εξαγοράς στην Alpha Bank, την τρίτη μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα, σε μια συμφωνία που καλωσορίστηκε ως το ξεκίνημα του, καθυστερημένου, συγκεντρωτισμού του ελληνικού τραπεζικού τομέα.
Μέχρι εδώ καλά. Όμως, οι προσεκτικές κινήσεις της Εθνικής συνάντησαν την άρνηση του Δ.Σ. της Alpha. Θα μπορούσε να είναι το είδος της "σεμνοτυφίας" που χαρακτήριζε τον κλάδο στις παλιές, καλές ημέρες πριν από την κρίση, στις συζητήσεις για εξαγορές και συγχωνεύσεις. Αν είναι έτσι, το συμβούλιο της Alpha δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι ο κόσμος έχει αλλάξει στην Ελλάδα και παραέξω.
Έχοντας αρχικά γκρινιάξει για την τιμή που υπονοεί η ολοκληρωτική προσφορά της Εθνικής, με premium 24% σε σχέση με τον μέσο όρο τιμής πέρυσι, η Alpha τώρα διαμαρτύρεται ότι το deal θα αποτελούσε de facto εθνικοποίηση με δεδομένο το 17% που έχουν στην Εθνική ποικίλα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Η Alpha ανησυχεί επίσης για τους κινδύνους έκθεσης των μετόχων της στο, σημαντικά μεγαλύτερο, χαρτοφυλάκιο κρατικών ομολόγων της Εθνικής.
Η Alpha πραγματικά δεν πρέπει να φοβάται τον κίνδυνο του κρατικού ελέγχου. Το αντίθετο μάλιστα, δεδομένου ότι με τη συμφωνία θα γίνει μεγάλη διασπορά στο μερίδιο των ασφαλιστικών ταμείων. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο ενοποιημένος όμιλος εμφανίζεται ως "καλό σύνολο" τόσο για την Ελλάδα όσο και διεθνώς και τα πλεονεκτήματα στις δαπάνες και στα έσοδα θα ειναι αρκετά σημαντικά.
Πλεονεκτήματα που μπορούν να επιτευχθούν χωρίς ιδιαίτερες θυσίες στην ίδια την Ελλάδα, κάτι πολύ σημαντικό με την εργασιακή αναταραχή που επικρατεί. Με εκτιμώμενο συντελεστή επάρκειας core tier 1 στο 10,7% η NBG-Alpha θα γινόταν επίσης ζηλευτή για τους ευρωπαίους ανταγωνιστές της. Θα ήταν ο μεγαλύτερος οικονομικός όμιλος στη νοτιοανατολική Ευρώπη με ενεργητικό 200 δισ. ευρώ.
Όσο για το επιχείρημα της "κρατικοποίησης", τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μάλλον θα πρέπει να αισθάνονται ότι είναι άδικο, αν αναλογιστεί κάποιος πού θα βρισκόταν ο τραπεζικός τομέας σήμερα χωρίς την κρατική στήριξη.
Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στις ανατολικές ακτές της Μεσογείου ίσως αποτελούν μακρινή ανησυχία για το Δ.Σ. της Alpha. Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, υποθέτουμε ότι θεωρεί την κρίση στη βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή ως το είδος του γεγονότος που θα μπορούσε εύκολα να μεταβληθεί σε ευρύτερο συστημικό "σοκ".
Αν καθόταν ήδη ο κ. Draghi στην έδρα της ΕΚΤ, ίσως έμπαινε στον πειρασμό να παρεκκλίνει ακόμη παραπάνω και να παροτρύνει τα Δ.Σ. των ελληνικών τραπεζών να κοιτάξουν παραπέρα από τα στενά συμφέροντα των εξαγορών και συγχωνεύσεων και να κάνουν το θαρραλέο βήμα που απαιτούν οι καιροί.
Αν και κανένας δεν λέει ότι το Δ.Σ. της Alpha θα πρέπει απλώς να υποχωρήσει και να πει "ναι", είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζεται να ξανασκεφτεί τη σχεδόν αυτόματη απόρριψη της πρότασης της Εθνικής υπό αυτές τις περιστάσεις. Έχουν ακόμη λίγο χρόνο μπροστά τους, αν και η Εθνική δύσκολα θα περιμένει για πολύ.
Aν πιστέψουμε τον Mario Draghi, φαβορί για τη διαδοχή του Jean-Claude Trichet στη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τον επόμενο χρόνο, τα προβλήματα του ευρωπαϊκού τραπεζικού κλάδου δεν έχουν, σε καμία περίπτωση, τελειώσει.
Σε πρόσφατη ομιλία του σε συνέδριο στην πατρίδα του την Ιταλία, ξέφυγε από το προκαθορισμένο κείμενο και προέτρεψε τις ιταλικές τράπεζες να σπεύσουν να αυξήσουν τα επίπεδα των κεφαλαίων τους -κάλλιο γρηγορότερα παρά αργότερα.
Αν ο κ. Draghi πιστεύει ότι οι ιταλικές τράπεζες -που γενικώς πέρασαν καλά την κρίση- χρειάζονται τόνωση, ποιος ξέρει πόσο από τον ύπνο του κλέβουν οι ανησυχίες για άλλες χώρες, των οποίων σύντομα θα έχει την ευθύνη.
Η Ελλάδα, για παράδειγμα.
Αν και οι τράπεζες της χώρας δεν θεωρήθηκαν υπεύθυνες για την οικονομική αιματοχυσία της, η κρίση τις έχει καταστήσει εξαρτημένες από την καθημερινή χρηματοδότηση της ΕΚΤ. Από κάποιες άλλες απόψεις, όμως, ο κ. Draghi ίσως κοιτάζει με θαυμασμό τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν την κρίση.
Όπως, ας πούμε, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, ο μεγαλύτερος οίκος της χώρας.
Απτόητη από την απογοήτευση που χαρακτηρίζει οτιδήποτε άλλο ελληνικό, η Εθνική συγκέντρωσε περίπου 3 δισ. ευρώ τους τελευταίους 18 μήνες, για να αυξήσει τον συντελεστή κεφαλαιακής επάρκειας core tier-one πάνω από το 13%. Στη συνέχεια, ανακοίνωσε ότι θα πραγματοποιήσει εισαγωγή της τουρκικής θυγατρικής της Finansbank για να αντλήσει κεφάλαια.
Διαλύοντας και την τελευταία αμφιβολία για την ισχύ της, πριν από 10 ημέρες παρουσίασε μια "φιλική" πρόταση εξαγοράς στην Alpha Bank, την τρίτη μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα, σε μια συμφωνία που καλωσορίστηκε ως το ξεκίνημα του, καθυστερημένου, συγκεντρωτισμού του ελληνικού τραπεζικού τομέα.
Μέχρι εδώ καλά. Όμως, οι προσεκτικές κινήσεις της Εθνικής συνάντησαν την άρνηση του Δ.Σ. της Alpha. Θα μπορούσε να είναι το είδος της "σεμνοτυφίας" που χαρακτήριζε τον κλάδο στις παλιές, καλές ημέρες πριν από την κρίση, στις συζητήσεις για εξαγορές και συγχωνεύσεις. Αν είναι έτσι, το συμβούλιο της Alpha δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι ο κόσμος έχει αλλάξει στην Ελλάδα και παραέξω.
Έχοντας αρχικά γκρινιάξει για την τιμή που υπονοεί η ολοκληρωτική προσφορά της Εθνικής, με premium 24% σε σχέση με τον μέσο όρο τιμής πέρυσι, η Alpha τώρα διαμαρτύρεται ότι το deal θα αποτελούσε de facto εθνικοποίηση με δεδομένο το 17% που έχουν στην Εθνική ποικίλα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Η Alpha ανησυχεί επίσης για τους κινδύνους έκθεσης των μετόχων της στο, σημαντικά μεγαλύτερο, χαρτοφυλάκιο κρατικών ομολόγων της Εθνικής.
Η Alpha πραγματικά δεν πρέπει να φοβάται τον κίνδυνο του κρατικού ελέγχου. Το αντίθετο μάλιστα, δεδομένου ότι με τη συμφωνία θα γίνει μεγάλη διασπορά στο μερίδιο των ασφαλιστικών ταμείων. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο ενοποιημένος όμιλος εμφανίζεται ως "καλό σύνολο" τόσο για την Ελλάδα όσο και διεθνώς και τα πλεονεκτήματα στις δαπάνες και στα έσοδα θα ειναι αρκετά σημαντικά.
Πλεονεκτήματα που μπορούν να επιτευχθούν χωρίς ιδιαίτερες θυσίες στην ίδια την Ελλάδα, κάτι πολύ σημαντικό με την εργασιακή αναταραχή που επικρατεί. Με εκτιμώμενο συντελεστή επάρκειας core tier 1 στο 10,7% η NBG-Alpha θα γινόταν επίσης ζηλευτή για τους ευρωπαίους ανταγωνιστές της. Θα ήταν ο μεγαλύτερος οικονομικός όμιλος στη νοτιοανατολική Ευρώπη με ενεργητικό 200 δισ. ευρώ.
Όσο για το επιχείρημα της "κρατικοποίησης", τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μάλλον θα πρέπει να αισθάνονται ότι είναι άδικο, αν αναλογιστεί κάποιος πού θα βρισκόταν ο τραπεζικός τομέας σήμερα χωρίς την κρατική στήριξη.
Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στις ανατολικές ακτές της Μεσογείου ίσως αποτελούν μακρινή ανησυχία για το Δ.Σ. της Alpha. Η ελληνική κυβέρνηση, όμως, υποθέτουμε ότι θεωρεί την κρίση στη βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή ως το είδος του γεγονότος που θα μπορούσε εύκολα να μεταβληθεί σε ευρύτερο συστημικό "σοκ".
Αν καθόταν ήδη ο κ. Draghi στην έδρα της ΕΚΤ, ίσως έμπαινε στον πειρασμό να παρεκκλίνει ακόμη παραπάνω και να παροτρύνει τα Δ.Σ. των ελληνικών τραπεζών να κοιτάξουν παραπέρα από τα στενά συμφέροντα των εξαγορών και συγχωνεύσεων και να κάνουν το θαρραλέο βήμα που απαιτούν οι καιροί.
Αν και κανένας δεν λέει ότι το Δ.Σ. της Alpha θα πρέπει απλώς να υποχωρήσει και να πει "ναι", είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζεται να ξανασκεφτεί τη σχεδόν αυτόματη απόρριψη της πρότασης της Εθνικής υπό αυτές τις περιστάσεις. Έχουν ακόμη λίγο χρόνο μπροστά τους, αν και η Εθνική δύσκολα θα περιμένει για πολύ.
Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011
Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011
Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011
Απάντηση στο ερώτημα του φίλου Chris Pent…. για την μετοχή της E.ON AG (χρηματιστήριο XETRA FRANKFURT: EOAN.DE )
Κλάδος στον οποίο δραστηριοποιείται, εταιρείες κοινής ωφέλειας – ηλεκτρικής ενέργειας , φυσικού αερίου με 85.000 εργαζόμενους , με πλήρες ωράριο. Δραστηριοποιείται σε Ευρώπη , Ρωσία , Βόρεια Αμερική.
Συνεπώς γνωρίζοντας την φιλοσοφία του φίλου μου , την στρατηγική του και το επενδυτικό του προφίλ , θεωρώ ότι αυτή η μετοχή ταιριάζει πλήρως στα δεδομένα του. Συνιστάται λοιπόν για αγορά στην τρέχουσα περίοδο και πώληση είτε μόλις συμπληρώσει ένα κέρδος της τάξεως του 20% τουλάχιστον (αγαπημένη τακτική του Χρήστου) , είτε να την αναμένει πρός ρευστοποίηση στα επίπεδα των 38 ευρώ. Σε ποιό από τα δύο επίπεδα θα ρευστοποιήσει αποτελεί προσωπική επιλογή του και συναρτάται από το κατά πόσο μπορεί να ελέγξει τα δύο μειονεκτήματα τα οποία σε διαφορετικό βαθμό διακατέχουν όλους τους επενδυτές (την απληστία και τον φόβο).
Ποιά στρατηγική θα ακολουθήσει, σε περίπτωση κατά την οποία η μετοχή δεν κινηθεί κατευθείαν ανοδικά μετά την τοποθέτηση στην μετοχή και αντί αυτής πρώτα υποχωρήσει και βρεθεί κάτω από τα 20,50 ευρώ?
Τότε στην τιμή αυτή δηλαδή στα 20,50 € προβαίνει σε stop loss δηλαδή ρευστοποίηση με ζημία, προκειμένου να προφυλάξει (protection) το κεφάλαιο. Το σίγουρο είναι πως ακόμη και μετά από ενδεχόμενη κρίση, θα ξαναδεί άνετα τα 30 και πλέον ευρώ.
Ποιά στρατηγική ακολουθεί κανείς μετά το stop loss?
Επαναγοράζει είτε στα επίπεδα των 14,50 ευρώ (εάν φυσικά και εφόσον κάποτε υποχωρήσει εκεί η μετοχή) είτε επαναγοράζει εάν δεν φθάσει ποτέ στα 14,50 € , στην ανοδική της πορεία, εάν και όταν επαναπροσεγγίσει κάποτε η μετοχή τα 24,50€, με απώτερο στόχο πάλι τα επίπεδα ρευστοποίησης με κέρδος των 38 €. (επαναπροσδιορίζεται νέο stop loss πάλι τα επίπεδα των 20,50 € δια πάν ενδεχόμενο).
Ο συντηρητικότερος επενδυτής μπορεί να θέτει όριο για κλείδωμα στα κέρδη του (trailing stop) το -20% από την κορυφή της υψηλότερης τιμής που θα έχει δεί ώς ιδιοκτήτης/κάτοχος της μετοχής.
Επεξήγηση π.χ. εάν το ψηλότερο που θα έχει δεί προσωρινά για την μετοχή του είναι τα 35 €, τότε το trailing stop, τίθεται στα 28 € .
Πως προκύπτει αυτό ?
Το 20% των υψηλών 35€ είναι το 7€.
Τότε 35€ το υψηλό μείον 7€ το 20% trailing stop = 28 € .
Δηλαδή στα 28€ ρευστοποιεί για να κλειδώσει τα κέρδη του.
Ποιό είναι το ρίσκο του σε μία τέτοια τακτική προφύλαξης κερδών?. Α.- δεν ρευστοποίησε στα 35 € το οποίο ήταν το προσωρινά υψηλότερο που είδε ως κάτοχος της μετοχής (αλλά τι να κάνουμε , άς μην είναι κανείς άπληστος, άς αφήσει να κερδίσουν και άλλοι) Β.-μπορεί αργότερα να μετανιώσει που πούλησε στα 28 € , εάν δεί την μετοχή να φθάνει στα 80 € (αλλά τι να κάνουμε , στις κορυφές πουλάνε και στους πάτους αγοράζουν , μόνο οι ψεύτες).
Τότε στην τιμή αυτή δηλαδή στα 20,50 € προβαίνει σε stop loss δηλαδή ρευστοποίηση με ζημία, προκειμένου να προφυλάξει (protection) το κεφάλαιο. Το σίγουρο είναι πως ακόμη και μετά από ενδεχόμενη κρίση, θα ξαναδεί άνετα τα 30 και πλέον ευρώ.
Ποιά στρατηγική ακολουθεί κανείς μετά το stop loss?
Επαναγοράζει είτε στα επίπεδα των 14,50 ευρώ (εάν φυσικά και εφόσον κάποτε υποχωρήσει εκεί η μετοχή) είτε επαναγοράζει εάν δεν φθάσει ποτέ στα 14,50 € , στην ανοδική της πορεία, εάν και όταν επαναπροσεγγίσει κάποτε η μετοχή τα 24,50€, με απώτερο στόχο πάλι τα επίπεδα ρευστοποίησης με κέρδος των 38 €. (επαναπροσδιορίζεται νέο stop loss πάλι τα επίπεδα των 20,50 € δια πάν ενδεχόμενο).
Ο συντηρητικότερος επενδυτής μπορεί να θέτει όριο για κλείδωμα στα κέρδη του (trailing stop) το -20% από την κορυφή της υψηλότερης τιμής που θα έχει δεί ώς ιδιοκτήτης/κάτοχος της μετοχής.
Επεξήγηση π.χ. εάν το ψηλότερο που θα έχει δεί προσωρινά για την μετοχή του είναι τα 35 €, τότε το trailing stop, τίθεται στα 28 € .
Πως προκύπτει αυτό ?
Το 20% των υψηλών 35€ είναι το 7€.
Τότε 35€ το υψηλό μείον 7€ το 20% trailing stop = 28 € .
Δηλαδή στα 28€ ρευστοποιεί για να κλειδώσει τα κέρδη του.
Ποιό είναι το ρίσκο του σε μία τέτοια τακτική προφύλαξης κερδών?. Α.- δεν ρευστοποίησε στα 35 € το οποίο ήταν το προσωρινά υψηλότερο που είδε ως κάτοχος της μετοχής (αλλά τι να κάνουμε , άς μην είναι κανείς άπληστος, άς αφήσει να κερδίσουν και άλλοι) Β.-μπορεί αργότερα να μετανιώσει που πούλησε στα 28 € , εάν δεί την μετοχή να φθάνει στα 80 € (αλλά τι να κάνουμε , στις κορυφές πουλάνε και στους πάτους αγοράζουν , μόνο οι ψεύτες).
Οι πωλήσεις της εταιρείας από τα 64 δισεκατομμύρια ευρώ το 2006 έφθασαν στα 82 δισεκατομμύρια το 2009
Το λειτουργικό κέρδος από τα 5,3 δισεκατομμύρια το 2006 έφθασε στα 8,6 δισεκατομμύρια το 2009
Η κεφαλαιοποίησή της με βάση την σημερινή χρηματιστηριακή τιμή της ανέρχεται σε 49,1 δισεκατομμύρια ευρώ.
Χαιρετισμούς μου στον φίλο τον Nick Sta.... (Pink Panther)
Ευχές σε όλους για επιτυχημένες συναλλαγές - Trade well - Λευτέρης Ρ.
Μήν ξεχνάτε πως κανένας δεν γίνεται πλούσιος από τις επενδύσεις. Οι επενδύσεις είναι για να αυξάνει κάποιος (και όχι πάντα) τα εισοδήματα , της κύριας απασχόλησής του (εκτός εάν οι επενδύσεις αποτελούν την κύρια δραστηριότητά του, οπότε δεν ισχύει τίποτε από αυτά.
Σε κάποιους βέβαια η κύρια εργασία τους είναι το χόμπυ τους και τα εισοδήματά τους προέρχονται από σακκούλες με φρούτα - λαχανικά . Εξ ού και η χαρακτηριστική φράση "ψάξε την σακούλα με τα αχλάδια" ή "ψάξε την σακούλα με το αγριογούρουνο".
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)